Lotnisko Toruń – eŁ architecture Tomasz Łyjak

Projekt dyplomowy: Lotnisko Toruń
Autor: mgr inż. Arch. Tomasz Łyjak | eŁ architecture
Promotor: dr inż. Arch. Michał Ankiersztajn
Uczelnia: Wydział Architektury Politechniki Poznańskiej
Data:
październik 2012
Lokalizacja: Toruń
Status: koncepcja
Powierzchnia użytkowa: 11 773 m²

Lotnisko w Toruniu

Lotnisko w Toruniu

Lotnisko w Toruniu

Lotnisko Toruń – Wstęp

Celem opracowania było stworzenie nowej koncepcji zagospodarowania terenu Lotniska Toruń, z położeniem nacisku na projekt budynku terminala pasażerskiego. Zdając sobie sprawę jak ważny i pionierskie dla regionu jest to projekt, starano się, aby budynek w odbiorze ogólnym, ale również w tym najbliższym człowiekowi – detalicznym, był wyjątkowy.

Zdecydowano się na odważną, aerodynamiczną, rzeźbiarską formę przykładem takich obiektów jak dzieła Santiago Calatravy, która mimo wszystko płynnie komponuje się z otaczającym terenem. Zastosowano rozwiązania konstrukcyjne nadające jej indywidualny charakter i dodatkowe walory funkcjonalne.

Wybiegając daleko w przyszłość, opierając się na dynamicznej globalizacji i wzroście gospodarczym regionu, przewidziano również rezerwy terenowe pod ewentualną rozbudowę założenia, z zachowaniem głównych wytycznych.

Założenie tworzy spójną całość, dzięki konsekwentnemu rozmieszczeniu poszczególnych funkcji oraz stosowaniu elementów o podobnym charakterze, zauważalnym w linii prowadzenia dróg, układu zieleni, czy detalach małej architektury.

Funkcja

Główna ideą był podział budynku na 3 strefy funkcjonalne:

  • Ogólnodostępną

Jest to w dużej mierze przestrzeń wejściowa „witająca” gości lotniska, obejmująca na parterze przede wszystkim hol wejściowy, halę przylotów i odlotów oraz strefę odprawy. Zlokalizowano w niej stanowiska informacyjno-usługowe związane z przebiegiem podróży (sprzedaż biletów lotniczych, biuro celne, depozyt, biuro lost&found, czy kantor). Na piętrze przewidziano w niej miejsca na usługi oraz biura podróży, restaurację oraz taras widokowy.

  • pasażerską (dla osób odprawionych i przybyłych)

Przestrzeń przeznaczona wyłącznie dla pasażerów. Na parterze stanowi przede wszystkim poczekalnie dla osób odprawionych, lokale usługowe i zaplecze sanitarne oraz przestrzeń dla pasażerów przylatujących, ze miejscem odbioru bagażu. Na piętrze zaplanowano taras widokowy z niewielką kawiarnią oraz kaplicę.

  • techniczno-biurową

Jest ona pewnego rodzaju śluzą, pomiędzy przestrzenią ogólnodostępną, a tą dla pasażerów, momentami się z nimi przenikającą.

Zdominowała w 100% kondygnację podziemną, gdzie przewidziano halę sortowni bagażu z niezbędnym zapleczem oraz wiele pomieszczeń technicznych (m.in. na przyłącze wody, czy transformatorownie) oraz magazyny. Na parterze funkcja śluzy jest najbardziej widoczna, gdyż zlokalizowano w niej obszar kontroli bezpieczeństwa, sieć korytarzy łączących pozostałe dwie strefy, klatki schodowe, liczne przestrzenie dla personelu (w tym socjalne), oraz pomieszczenia techniczne i magazynowe. Na najwyższej kondygnacji przewidziano przestrzeń dla personelu zarządzającego lotniskiem i administracji, z archiwami i salą konferencyjną oraz zaplecza gastronomiczne, szatnie pracowników i pomieszczenia techniczne (m.in. wentylatornie i klimatyzatornie).

Lotnisko w Toruniu

Projekt lotniska




Forma

Projektując terminal w Toruniu, dążono do stworzenia formy przede wszystkim oryginalnej i nigdzie dotąd nie spotkanej. Starano się, żeby przy bliskim kontakcie sprawiała wrażenie ogromnej i skomplikowanej, natomiast z szerszej perspektywy wydawała się prosta i spokojna. Dążono do tego, aby nie ingerowała diametralnie w krajobraz, tylko idealnie się z nim komponowała.

Budynek posiada centralną oś symetrii, dzięki której cały układ jest bardziej zwarty.  Elementem, który wywarł największy wpływ na formę jest konstrukcja. Zdecydowano się na pokazanie nie budynku takim, jaki jest, bez maskowania konstrukcji. Zestawiono ją jedynie ze szkłem. Powtarzalne, masywne dźwigary, które począwszy od centralnej osi symetrii stopniowo się obniżają, nadają zarys bryle obiektu.  Dzięki swojemu przekrojowi, od strony północnej (płyty lotniska) tworzą narastającą elewację, która dodatkowo wraz ze wzrostem wysokości, staje się coraz bardziej wklęsła. Zabieg ten ma na celu uatrakcyjnienie formy i potęgowanie wrażeń wizualnych u odbiorców. Od strony południowej, 7 centralnych dźwigarów zostało wyciągniętych w stronę parkingu. Miało to na celu przede wszystkim utworzenie zadaszonego podjazdu, oraz podkreślenie głównego wejścia i reprezentacyjnego holu.

Zamiast tradycyjnych, poprzecznych belek między dźwigarami, które nadają stateczność konstrukcji, wprowadzono belki ukośne, które zamontowane w dwóch kierunkach układają się w romby. Uzyskano dzięki temu przestrzenna siatkę rozpiętą nad ziemią, która powleka konstrukcję, zaburzając przy tym jej liniowy układ i tworząc widowiskową płachtę. Zabieg ten spełnia nie tylko funkcję konstrukcyjną. Nadaje on przede wszystkim charakter i niepowtarzalność. Stanowi również narzędzie, do uzyskania efektownej gry światłocieni.

Decydując się na odważną ażurową formę przykrycia terminala, założono, że będzie ona dominowała zarówno na zewnątrz, jak i we wnętrzu obiektu. Dla zachowania czytelności i jak najlepszej jakości odbioru, projektując wnętrze dążono do jak najprostszej jego formy, minimalizując do maximum ilość podziałów i dodatkowych kątów. Ma ono stanowić funkcjonalną, ale neutralną dla dachowej powłoki przestrzeń. Osiągnięto zamierzony cel i stworzono formę, która jest przestrzenną rzeźbą. Obiekt, który jest nie tylko budynkiem, ale również ciekawą strukturą, która zachwyca swoją niecodziennością i zastosowanymi rozwiązaniami

Projekt lotniska

Projekt lotniska

Projekt lotniska

System dachowy

Dach to element zdecydowanie dominujący, nadający terminalowi charakter. Jest on szklaną powłoką, ponacinaną dźwigarami i belkami poprzecznymi, oplatającą budynek. Romboidalny szkielet konstrukcji wypełniają szklane trójkąty zestawione parami. Każdy z trójkątów zbudowany jest z trzech tafli szkła o grubości od 6 do 8 mm, połączonych specjalną spoiną. Wewnątrz znajduje się dwucentymetrowa pusta przestrzeń, pełniąca m.in. funkcję izolacji termicznej. W celu zapewnienia maksymalnego komfortu osobą przebywającym w budynku, użyto kilku rodzajów szkła, różniących się przepuszczalnością promieni słonecznych. Na przeważającej części dachu wacha się ona od 40 do 60%. W centralnej części, gdzie nasłonecznienie będzie największe, przepuszczalność światła jest najmniejsza. Równomiernie zwiększa się ona ku dołowi

Przy tego typu rozwiązaniu dachu, problemem jest również zaleganie śniegu. Mowa tu nie tylko o jego ciężarze i naporze na konstrukcję, ale również o gromadzenie i zaleganie w zagłębieniach kopuły. Zdecydowano się zastosować system śniegowy polegający na opleceniu kopuły na różnych wysokościach specjalnymi barierami śniegowymi przymocowanymi do dźwigarów. Dodatkowo bariera będzie podłączona do ogrzewania, dzięki czemu zsuwający śnieg będzie się topił.

Istotne było również sprawne usuwanie wody z topniejącego śniegu oraz deszczowej.  Woda będzie spływać do rynny głównej umieszczonej po obwodzie kopuły. Dodatkowo, system uszczelek przy połączeniu tafli szkła ze stalową konstrukcją tworzy system drenażowy, odprowadzający wody opadowe z powierzchni kopuły.

Projekt lotniska

Projekt lotniska

Projekt lotniska

Projekt lotniska

Projekt lotniska

Detal elewacji

Zobacz również:

Komentarze na temat “Lotnisko Toruń – eŁ architecture Tomasz Łyjak”

  1. Robert napisał(a):

    Naprawdę,to fantastyczny projekt. Mam nadzieję,że w przyszłości będzie wykorzystany…

Dodaj komentarz

Na portalu Archinea prezentujemy projekty nowoczesnych domów, inspirujące wnętrza oraz najciekawsze projetkty polskich architektów.