Ten niewielki budynek mieszkalny w Mexico City, zaprojektowany przez pracownie Michan Architecture oraz Young Ayata, wyróżnia się charakterystycznie ukształtowaną betonową elewacją, w której tradycyjna forma okna została poddana subtelnej deformacji. Obrócone w głąb fasady otwory tworzą dynamiczną kompozycję światła i cienia, jednocześnie zapewniając mieszkańcom dostęp do światła dziennego i naturalną wentylację. Prosta konstrukcja i powtarzalny układ mieszkań stanowią tło dla eksperymentu z geometrią otworów oraz możliwościami betonu monolitycznego. Projekt łączy cyfrowe metody projektowania z tradycyjnymi technikami budowlanymi, tworząc wyrazistą, a zarazem powściągliwą architekturę.
DL1310 Apartments
Architektura: Michan Architecture oraz Young Ayata
Lokalizacja: Desierto de los Leones 1310, Tetelpan, Álvaro Obregón, 01700 Ciudad de México, CDMX, Meksyk
Powierzchnia: 960 m2
Zdjęcia: Rafael Gamo, Alexandra Bové, Rafael Buzali
Betonowy apartamentowiec w Meksyku
Budynek mieszkalny w Meksyku mieści siedem mieszkań o układach jedno- i dwupokojowych oraz parking zlokalizowany w piwnicy. Już na wczesnym etapie założono zastosowanie konstrukcji z betonu monolitycznego, proste i czytelne układy mieszkań oraz maksymalne wykorzystanie powierzchni działki i dopuszczalnej wysokości zabudowy. Ograniczenia te odpowiadały oczekiwaniom inwestora, a jednocześnie pozwoliły skoncentrować uwagę na najbardziej interesującym aspekcie projektu – otworach w elewacji.
Układ działki wymusił prowadzenie dwóch bocznych elewacji bezpośrednio przy jej granicach, przez co zastosowanie standardowych okien stało się problematyczne. Aby zapewnić dostęp światła, widoki oraz naturalną wentylację ze wszystkich stron budynku, opracowano rozwiązanie, w którym okna przyjmują znaną formę, lecz dzięki subtelnej deformacji zyskują nieoczywisty charakter. Prostokątne otwory zostały obrócone w głąb elewacji, tworząc charakterystyczne kształy i przekształcając okno w odwrócony trapezowy wykusz. W miarę zagłębiania się okien w fasadzie płyty stropowe sprawiają wrażenie, jakby były naciągane w kierunku ich nadproży i parapetów. Powstała w ten sposób elewacja jest z jednej strony niezwykle powściągliwa i płaska, z drugiej zaś tworzy dynamiczny, rzeźbiarski relief, w którym płynnie zmieniające się powierzchnie tworzą efektownę grę cieni.
Okna wpłynęły również na charakter wnętrz, wchodząc w relację ze standardowym układem mieszkań. Widoki z wnętrza stają się niewielkimi przestrzennymi wydarzeniami – wymuszają określoną perspektywę, pozwalając jednocześnie spoglądać na zewnątrz i wzdłuż ulicy. Dzięki temu każde z mieszkań zyskuje nieco odmienny charakter w miejscu styku ze zmienną geometrią obudowy budynku.
Proces projektowania otworów opierał się zarówno na iteracyjnych modelach cyfrowych, jak i badaniach nad historią zastosowania prostokreślnych powierzchni z betonu odlewanego w architekturze Ameryki Łacińskiej. Wykonano szereg prototypów w skali 1:1, które pozwoliły opracować sposób kształtowania detalu konstrukcyjnego, wykorzystujący beton odciskany w deskowaniu jako integralny element koncepcji otworów.
Ostateczna metoda wykonania połączyła tradycyjne techniki budowlane z wielokrotnego użytku modułami szalunkowymi. Pozwoliło to uzyskać alternatywną formę ekspresji, łączącą możliwości technologii cyfrowych z tradycyjnymi metodami budowania.
