Casa Verde znajduje się w Costa Nova do Prado, niedaleko plaży na portugalskim wybrzeżu Atlantyku, słynącej z charakterystycznych palheiros — magazynów pierwotnie wykorzystywanych w działalności rybackiej, które z biegiem pokoleń przekształciły się w kolorowe, pasiaste domy zachwycające letników. Bryła domu projektu M2 Senos Arquitectos przyjmuje prostą i zwartą formę o czytelnej geometrii, reinterpretując tradycyjną typologię palheiros.
Casa Verde
Pracownia: M2 Senos Arquitectos
Główny architekt: Ricardo Senos e Sofia Senos
Lokalizacja: Costa Nova do Prado – Ílhavo, Portugalia
Powierzchnia: 353m2
Konstrukcja: Licínio Martins Lourenço, Lda
Infrastruktura: Eng.º Pedro Festas
Zdjęcia: Ivo Tavares Studio
Casa Verde
Dom zlokalizowano na działce położonej tuż przy porośniętych roślinnością wydmach, które chronią zabudowę przed północnymi wiatrami oraz wzburzonymi wodami Oceanu Atlantyckiego. Wyjątkowe miejsce jest narażone na niekiedy wymagające warunki atmosferyczne — od spokojnych i pełnych światła letnich dni po gwałtowne zimowe sztormy. Tradycyjna architektura tego regionu odpowiada na potrzeby lokalnych społeczności. Choć projekt posługuje się współczesnym językiem, opartym na wykorzystaniu obecnych materiałów budowlanych, świadomie uniknięto sztucznego naśladownictwa charakterystycznych dla tradycyjnych zabudowań drewnianych detali konstrukcyjnych. Uważna obserwacja tych wzorców znalazła jednak odzwierciedlenie w kilku decyzjach projektowych.
Przekrycie budynku nawiązuje do okolicznych domów. Pomimo zastosowania większych otworów okiennych są one zawsze osłonięte i skierowane w stronę balkonów lub wewnętrznego dziedzińca, dzięki czemu ich obecność od strony ulicy zostaje ograniczona. Rozwiązanie to nadaje budynkowi surowy i solidny charakter, a jednocześnie zapewnia prywatność wnętrz, kadrując i podkreślając otaczający krajobraz.
Palheiros, ze względu na lokalizację na piaszczystym terenie podatnym na zalewanie, tradycyjnie wznoszono ponad poziomem gruntu. W Casa Verde rozwiązanie to nie zostało zastosowane dosłownie, lecz jego idea została zreinterpretowana poprzez całkowite wykończenie parteru betonem. Parter staje się w ten sposób masywnym cokołem, na którym opiera się zielony archetyp budynku, symbolicznie unosząc jego bryłę ponad ziemię. Charakter domu podkreśla również betonowe wykończenie elewacji. Kolor, podobnie jak wykonane w tym samym odcieniu pokrycie dachu z cynku, odgrywa kluczową rolę w kompozycji. Efekt ten wzmacniają dwie lukarny, które niczym lornetki kadrują otaczający krajobraz. Jednocześnie kolorystyka pozwala bryle zespolić się z roślinnością wydm, dzięki czemu naturalnie wpisuje się ona w kontekst krajobrazowy.
Wnętrza są zdecydowanie ascetyczne, stanowiąc kontrast dla intensywności zewnętrznego otoczenia. Zdecydowano się na konsekwentne zastosowanie bieli — na posadzkach, w stolarce oraz w meblach — przełamanej jedynie betonowymi sufitami wynikającymi z zastosowania monolitycznych stropów.
Na zewnętrznym dziedzińcu, zwróconym na południe i w stronę zabudowy, kwadratowy basen nawiązuje kolorystycznie do zieleni wydm. Uzupełniony o elementy roślinne, ma częściowo rekompensować mniej korzystny pod względem krajobrazowym kierunek, zapewniając jednocześnie większą ochronę przed dominującymi wiatrami z północy oraz lepsze nasłonecznienie.
Projekt odzwierciedla dom-schronienie o powściągliwym i ponadczasowym charakterze. Łączy on w sobie wernakularną esencję bez dosłownego odwoływania się do określonego języka architektonicznego — zachowuje radość ciepłych, letnich dni, a jednocześnie wtapia się w krajobraz niczym przedłużenie pasa wydmowego.
