Dom 720 stopni w Meksyku wyrasta z centralnego patio i z różnych sposobów, w jakie świat wewnętrzny i zewnętrzny mogą ze sobą współgrać. Pomyślany został jako słoneczny zegar, który rejestruje upływ czasu. Nietypowy budynek jest w istocie wieloma domami jednocześnie – w ciągu dnia otwiera się na krajobraz – kadruje górę i wulkan, eksponuje różnorodne widoki wzdłuż zewnętrznego okręgu, nocą zamyka się do wewnątrz, skupiając życie wokół okrągłego dziedzińca. Oryginalny obiekt zaprojektowała Fernanda Canales.
House 720 Degrees
Lokalizacja: La Reserva Peñitas, State of Mexico, Mexico
Główny Architekt: Fernanda Canales
Zespół: Aarón Jassiel, Alberto García Valladares, Ángela Vizcarra
Wnętrza: Camilla Pallares
Konstrukcja: Gerson Huerta – Grupo Sai
Instalacje sanitarne i elektryczne: Carlos Medina – Grupo MEB
Stolarka: Óscar Nieto
Oświetlenie: Lucas Salas
Wykonawca: Felipe Nieto
Powierzchnia: 8 000 m2
Powierzcnia zabudowy: 1 115 m2
Zdjęcia: Rafael Gamo, Camila Cossio
Źródło: v2com
House 720 Degrees
Dom położony jest w dolinie, około trzech godzin jazdy od Miasta Meksyk. Odpowiada na dwie pozornie sprzeczne potrzeby: odosobnienie i otwartość. Chroni przed ekstremalną pogodą (amplituda temperatur w ciągu doby może sięgać nawet 30°C, a pora deszczowa trwa pół roku), a jednocześnie maksymalnie otwiera się na otaczający krajobraz. Ściany pełnią rolę membrany między dwoma strefami klimatycznymi (las i preria), dwoma porami roku (suchą i deszczową) oraz trzema warunkami przestrzennymi: centrum – wnętrze – zewnętrze.
Strukturę domu tworzą trzy bryły – główna okrągła część mieszkalna, oddzielny pawilon studyjny / pokój gościnny oraz prostokątny pawilon z patio mieszczący dodatkowe sypialnie, magazyn i pomieszczenia techniczne. Podział na osobne kubatury wynika z ukształtowania terenu i pozwala zachować istniejącą roślinność. Dom zaprojektowano z myślą o dwóch rodzinach, z dodatkowymi przestrzeniami dla dalszych krewnych i gości.
Budynek rozwija się na dwóch poziomach – parterze i otwartym tarasie dachowym. Okrągły plan mieści w sobie prostokątne sypialnie, łazienki, garderoby i kuchnię. Łukowate ściany pozostawiono jako przestrzenie służące cyrkulacji – rozciągają się one w stronę tarasu i dziedzińców oraz w kierunków ogrodów z widokiem na otaczający krajobraz. Elastyczne otwarcia w formie ażurowych przegród i wielkie składane okna tworzą precyzyjnie wykadrowane widoki, pozwalając wnętrzom zmieniać charakter i pozostawać w ciągłym kontakcie z otoczeniem.
Dom jest osadzony w ziemi – niemal wyrasta z gruntu, z którego jest zbudowany. Aby konstrukcja nie dominowała nad naturalnym krajobrazem, wybrano niską, jednokondygnacyjną formę oraz beton z domieszką lokalnej ziemi, dający naturalną, ziemistą fakturę wtapiającą się w otoczenie. Większość lamp i mebli wykonano na miejscu – z lokalnych materiałów.
Budynek zbiera wodę deszczową, wytwarza prąd z paneli fotowoltaicznych, ogrzewa podłogi systemem wodnym, a instalacja solarna dostarcza także ciepłą wodę użytkową. Każde pomieszczenie korzysta z naturalnej wentylacji krzyżowej i posiada otwarcia na dwie lub trzy strony świata.
Priorytetem podczas pracy nad projektem był łatwy i ekonomiczny sposób utrzymania: dom zrealizowano z trwałych materiałów, które znoszą surowy klimat bez konieczności malowania czy wykonywania dodatkowych okładzin, z czasem stając się organiczną częścią krajobrazu. Zbudowany z tej samej ziemi i w tej samej barwie co okolica, budynek subtelnie zmienia się wraz z porami roku tworząc żywą strukturę, która adaptuje się, wtapia i oddycha razem ze swoim środowiskiem.
