Projekt studia Tunicate obejmował przebudowę willi lat 30. po jego przekształceniach i zniszczeniach spowodowanych pożarem. Głównym założeniem czeskich architektów było stworzenie współczesnej przestrzeni do życia, która jednocześnie respektuje historyczny charakter domu i odpowiada aktualnym standardom funkcjonalnym i potrzebom inwestora. Wnętrze oparto na logice pierwotnego układu i oszczędnej palecie materiałów, wzmacniając jego oryginalną strukturę.
Villa M
Lokalizacja: Czechy
Projekt: Tunicate
Autorzy: Jan Roučka, Dana Szabó
Współautor: Martina Homolková
Powierzchnia użytkowa: 655 m²
Zdjęcia: BoysPlayNice
Villa M
Willa funkcjonalistyczna z lat 1937–1938 powstała według projektu architektów Arnošta Mühlsteina i Victora Fürtha. Budynek zachował się w niemal oryginalnej formie aż do 1994 roku, kiedy przeszedł częściową modernizację. Po 2000 roku dom został poważnie uszkodzony w wyniku pożaru i przez kolejne lata pozostawał opuszczony.
Zewnętrzna forma przebudowy była w dużej mierze określona poprzez kształt oryginalnej bryły, natomiast wnętrza wymagały nowej interpretacji – odpowiadającej współczesnym standardom oraz bardziej precyzyjnym wymaganiom inwestora.
– Nie traktowaliśmy domu jako historycznego artefaktu, lecz jako żywą strukturę zdolną do przyjęcia współczesnego sposobu zamieszkiwania, bez utraty swojej tożsamości – opowiadają autorzy projektu z biura Tunicate.
Od strony ulicy budynek ma charakter wyraźnie zamknięty – niewielkie okna elewacji wejściowej budują poczucie bezpieczeństwa i schronienia przed otaczającym zgiełkiem. Tym silniejszy staje się moment wejścia: po przejściu przez wiatrołap hol wejściowy otwiera się, tworząc wizualne połączenie ze strefą dzienną i kierując wzrok ku szerokiej panoramie Pragi, kadrowanej przez nowo wprowadzony horyzontalny pas okienny w części jadalni i salonu.
– Świadomie wzmocniliśmy koncepcję zamknięcia od strony ulicy i otwarcia na ogród. Jednocześnie poszukiwaliśmy równowagi między otwarciem holu na widoki a możliwością jego separacji, tak aby przestrzeń dzienna mogła być chroniona przed niepożądanymi widokami. Rozwiązaniem stała się przesuwna przegroda z wąskich drewnianych lameli – dodają czescy architekci.
Katarína Varsová i Jan Roučka ze studia Tunicate. Zdj. Kristina Reznik
Koncepcja przestrzenna wynika z logiki pierwotnego układu domu. Parter został zaprojektowany jako otwarta strefa wspólna, piętro pełni funkcję intymnej przestrzeni mieszkalnej, a piwnica łączy funkcje techniczne i użytkowe. Głównym założeniem było łączenie pomieszczeń w większe jednostki funkcjonalne oraz budowanie relacji przestrzennych tak, aby całość była odczuwalna jako naturalna i spójna.
Rekonstrukcja musiała uwzględnić szereg zastanych uwarunkowań, których nie można było zmienić. Różnice poziomów oraz artykulacja struktury nie stały się jednak przeszkodą, lecz punktem wyjścia dla projektu, na który wnętrze odpowiada w sposób swobodny. Wyraźnym przykładem jest formalne i materiałowe ujednolicenie oryginalnej, zróżnicowanej klatki schodowej z nowo wprowadzonymi rozwiązaniami konstrukcyjnymi. Nowe elementy zaprojektowano tak, aby wyrastały z charakteru istniejącej struktury i nie zaburzały ciągłości przestrzeni.
Koncepcja materiałowa opiera się na pierwotnej racjonalności budynku. Eksponowane elementy betonowe oraz poszczególne wykończenia podkreślają surowość przestrzeni, natomiast dębowe podłogi w strefach dziennych wprowadzają niezbędny spokój. Wnętrze operuje oszczędną paletą materiałową, która wzmacnia wrażenie harmonii i wyciszenia.
Silnym motywem wnętrza stały się kominki. Jeden zlokalizowany jest na parterze, gdzie naturalnie porządkuje relację między salonem a jadalnią, drugi – na najwyższej kondygnacji. Oba uzupełniono smukłymi, metalowymi konstrukcjami odpowiadającymi proporcjom przestrzeni. Ich okładzina z patynowanej miedzi, wykonana przez DURO DESIGN, nadaje im wolnostojący, niemal rzeźbiarski charakter i wzmacnia ich rolę jako wyrazistych akcentów we wnętrzu.
