Centrum Praktyk Prawnych Uniwersytetu Unileão w Brazylii to projekt, w którym architektura odpowiada na wyzwania gorącego, równikowego klimatu. Cztery białe, geometryczne bryły połączono żółtym centralnym segmentem, tworzącym przestrzeń integracji i komunikacji. Przemyślany układ budynku, ażurowe betonowe przesłony, wewnętrzne ogrody i zielony dach pomagają ograniczyć nagrzewanie wnętrz, zapewniając jednocześnie dostęp do naturalnego światła i wentylacji. Projekt pracowni Lins Arquitetos Associados łączy funkcjonalność obiektu edukacyjnego z lokalnymi materiałami, roślinnością i rozwiązaniami sprzyjającymi komfortowi użytkowników.
Legal Practice Center / Unileão
Pracownia: Lins Arquitetos Associados
Główni architekci: Cintia Lins e George Lins
Architekt projektu: José Otávio Braga
Praktykanci: Camila Tavares, Hanna dos Santos, Samuel Melo, Alice Teles e Paula Thiers
Konstrukcja: Ampla Engenharia
Lokalizacja: Av. Maria Letícia Pereira, S/N, Lagoa Seca, Juazeiro do Norte – Ceará – Brazylia
Powierzchnia: 1310,83 m²
Zdjęcia: Joana França



Legal Practice Center / Unileão
Centrum Praktyk Prawnych Uniwersytetu Unileão współpracuje z Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich stanu Ceará (Defensoria Pública do Estado do Ceará), umożliwiając studentom uczelni obserwowanie i uczestniczenie w rzeczywistych sprawach prawnych, a tym samym zdobywanie praktycznego doświadczenia zawodowego. Program funkcjonalny budynku obejmował trzy główne strefy: obsługi interesantów, administracyjno-instytucjonalną oraz dydaktyczną. Uzupełnieniem założenia jest audytorium z foyer, które może służyć jako miejsce organizacji wydarzeń związanych z tematyką prawną, a także inicjatyw skierowanych do lokalnej społeczności.
W przypadku budynków zlokalizowanych w północno-wschodniej Brazylii, w bezpośrednim sąsiedztwie równika, korzystniejsza jest orientacja północ–południe. Pozwala ona ograniczyć powierzchnię elewacji wystawionych na najbardziej intensywne promieniowanie słoneczne, występujące od strony wschodniej i zachodniej. W przypadku tego projektu takie usytuowanie budynku wymagałoby jednak znacznie większych prac ziemnych, dlatego zdecydowano się na orientację wschód–zachód. Wymagało to zastosowania bardziej zaawansowanych rozwiązań chroniących wnętrza przed nadmiernym nasłonecznieniem.
Budynek tworzą cztery proste, nieprzezroczyste bryły o białych elewacjach, połączone centralnym, żółtym segmentem, który pełni funkcję przestrzeni integracyjnej i jednocześnie spaja poszczególne części założenia. W białych bryłach, mieszczących główne pomieszczenia, zastosowano wielowarstwowy system ograniczania przegrzewania pomieszczeń. Składają się na niego trzy rozwiązania. Pełna ściana pozbawiona otworów stanowi barierę dla bezpośredniego promieniowania słonecznego. Odsunięcie jej od właściwej bryły budynku pozwoliło utworzyć szczelinę powietrzną oraz przestrzeń ogrodu, opóźniające przenikanie ciepła i wspomagające schładzanie powietrza. Dodatkowo, bezbarwne przeszklenia wyposażone w półki świetlne (light shelves), przechwytują światło padające z góry i odbijają je w głąb pomieszczeń, ograniczając w ciągu dnia konieczność korzystania ze sztucznego oświetlenia. Zastosowanie trzech warstw ochronnych spowalnia przenikanie ciepła do wnętrz, zmniejszając zapotrzebowanie na klimatyzację mechaniczną i związane z nią koszty. Jednocześnie pozwala zachować dostęp do naturalnego światła i zapewnić komfort użytkownikom obiektu.
Centralna bryła została zwieńczona zielonym dachem, który pochłania część ciepła docierającego z zewnątrz i pełni funkcję izolacji termicznej. W jego połaci zaprojektowano podłużne otwarcie zorientowane w kierunku północ–południe, doświetlające wnętrze naturalnym światłem. Wypełniają je betonowe pustaki typu cobogó, tworzące dynamiczną kompozycję światła i cienia, zmieniającą się w ciągu dnia wraz z ruchem słońca. Bezpośrednio pod otwarciem znajduje się betonowa ława oraz ogród, które wspólnie kształtują przestrzeń strefy wypoczynkowej. Zastąpienie tradycyjnych ścian murowanych ażurowymi elementami cobogó umożliwia naturalną wentylację. W połączeniu z wewnętrznymi ogrodami rozwiązanie to zapewnia wymianę powietrza i obniżenie temperatury w pomieszczeniach, sprzyjając komfortowi termicznemu oraz dłuższemu przebywaniu użytkowników w budynku.
Poszanowanie lokalnych warunków klimatycznych znajduje odzwierciedlenie również w doborze roślinności. W projekcie wykorzystano gatunki przystosowane do suchego klimatu, między innymi drzewa z rodzaju Tabebuia (znane jako żółte ipe), a także draceny. Uzupełnieniem kompozycji są suche ogrody z kamiennym wykończeniem. Lokalny charakter założenia podkreślają również zastosowane materiały i rozwiązania: elementy ażurowe, beton architektoniczny, posadzki przemysłowe, białe fakturowane powierzchnie oraz wyrazisty żółty kolor centralnej bryły. Dobór tych elementów miał nie tylko wymiar estetyczny, ale przyczynił się również do ograniczenia kosztów realizacji inwestycji.
























