Casa Torrão to dom zaprojektowany z myślą o czterech pokoleniach jednej rodziny, w którym architektura staje się tłem dla codziennego życia i wspólnego spędzania czasu. Zwarta, dwukondygnacyjna bryła pozwoliła zachować rozległy, nasłoneczniony ogród, a jej forma została ukształtowana niczym rzeźba wydobywana z surowej bryły gliny. Charakter budynku zaprojektowanego przez Nommo Arquitetos oraz Luanę Barichello podkreśla ceramiczna elewacja o zróżnicowanej fakturze, która zmienia się wraz ze światłem i nadaje architekturze wyrazisty, ponadczasowy charakter.
Torrão House
Lokalizacja: Colombo, Brazylia
Autorzy: Nommo Arquitetos + Luana Barichello
Główny architekt: Luana Barichello
Zespół projektowy: Anderson Luis de Almeida, Luis Henrique Abagge, Fernanda Camacho, Felipe Guandeline, Fernanda Taube Linero, Elaine Moreira, Julio Cesar Barros da Silva, Giulia Viana, Heloísa Dalberto, Henrique Henrique Distefano, Rafaella Rigo, Jefferson Carollo
Konstrukcja konsulatacje: Baraúna Estruturas
Oświetlenie: É Iluminação
Wykonawca: Ion Engenharia
Powierzchnia: 303 m²
Zdjęcia: João Vitor Sarturi
Torrão House
Dom, w którym toczy się życie, niesie poczucie przynależności i odsłania istotę tych, którzy go zamieszkują. To właśnie w jego przestrzeni rodzą się relacje, kształtują marzenia, a wspomnienia i wyobrażenia znajdują swoje miejsce. Projektowanie domu jest zatem próbą przełożenia sposobu życia na język architektury. W przypadku Casa Torrão refleksja ta przybrała formę budynku usytuowanego na prostokątnej działce o powierzchni 390 m², zorientowanej na osi wschód–zachód, położonej przy spokojnej ulicy mieszkalnej w Colombo – mieście należącym do aglomeracji Kurytyby, stolicy brazylijskiego stanu Paraná. Dla inwestorów – małżeństwa po pięćdziesiątce, posiadającego już dzieci i wnuki – był to pierwszy dom zaprojektowany specjalnie na ich potrzeby. Najważniejszym założeniem było stworzenie rozległego ogrodu oraz przestrzeni zdolnej pomieścić i integrować cztery pokolenia rodziny.
Aby zachować jak największą nasłonecznioną powierzchnię ogrodu, dom rozplanowano na dwóch kondygnacjach. Bryła została pomyślana jako jednolita, zwarta bryła – symbol rodzinnej jedności, która ma przetrwać kolejne pokolenia. Punktem wyjścia dla projektu była idea rzeźbienia w surowej bryle gliny. Forma budynku powstawała poprzez stopniowe odkrywanie funkcji i potrzeb użytkowników. Odejmowanie i dodawanie poszczególnych form pozwoliło uzyskać odpowiednie doświetlenie i naturalną wentylację wnętrz, jednocześnie zapewniając mieszkańcom prywatność.
Parter mieści przestronną strefę dzienną z otwartą kuchnią, jadalnią i salonem, które dzięki dużym przeszkleniom płynnie otwierają się na ogród. Na tej kondygnacji znalazły się również pomieszczenia gospodarcze, garaż oraz apartament przeznaczony dla babci, uzupełniony o prywatny ogród. Piętro stanowi strefę prywatną z sypialniami, z których każda ma dostęp do wspólnego tarasu – miejsca stworzonego do rozmów i popołudniowego delektowania się chimarrão (tradycyjny napój w południowej Brazylii, przygotowywany z liści yerba mate).
Zastosowanie jednego materiału elewacyjnego – płytek ceramicznych – nadaje budynkowi ludzką skalę, a jednocześnie wyraźnie odróżnia go od chaotycznego i pozbawionego wyrazu otoczenia. Ceramika pojawia się raz jako gładka okładzina, innym razem przeplata się z cegłą ceramiczną lub wysuwa przed lico elewacji, tworząc subtelny relief. Dzięki uniknięciu jednorodnej faktury wyeksponowano sam proces budowania – układania, nakładania i komponowania materiału. Żywa struktura elewacji współgra ze światłem słonecznym, tworząc zmieniające się w ciągu dnia i roku cienie, które zachęcają zarówno mieszkańców, jak i przechodniów do uważnego doświadczania chwili.
Jak sugeruje sama nazwa, Casa Torrão jest powrotem do źródeł – zarówno poprzez swoją materialność i wpisanie w lokalny kontekst, jak i poprzez opowieść o rodzinie. Dom matki pozostaje przecież pierwszym miejscem w naszym życiu – tym, z którego wyruszamy w świat i do którego, w taki czy inny sposób, zawsze powracamy.
