„Dom Kozina” to projekt przebudowy budynku w historycznej części małego, czeskiego miasteczka. Projektanci z pracowni Atelier 111 architekti musieli pozbyć się wszelkich dokonanych przez lata niewłaściwych ingerencji budowlanych i starannie zrekonstruować budynek, aby wydobyć jego czystą, stylową formę.
Pracownia: Atelier 111 architekti
Autor: Barbora Weinzettlová, Jiří Weinzettl
Adres studia: Praga, Czechy
Lokalizacja projektu: Růžová, Trhové Sviny, Czechy
Rok projektu: 2014
Rok ukończenia: 2021
Powierzchnia zabudowy: 340 m²
Powierzchnia użytkowa: 288 m²
Powierzchnia działki: 500 m²
Realizacja: Jiří Weinzettl Sr.
Fotografia: Alex Shoots Buildings
Rekonstrukcje domów jako alternatywa dla podmiejskich willi
Dom powstał w historycznej części małego południowoczeskiego miasteczka, które choć zaniedbane, posiada swój klimat i potencjał. Miejsce od początku przyciągało projektantów swoim charakterystycznym stylem i świetną lokalizacją. W wąskich, sennych uliczkach, przy trawiastym kawałku Placu Kozina, można ukryć się się przed zgiełkiem otaczającego ruchu, a zaledwie kilka kroków dzieli dom od centrum miasta ze sklepami, usługami i urzędami – szkołami, kinem, teatrem oraz dworcem kolejowym.
Rekonstrukcje domów postrzegane są przez projektantów jako alternatywa dla podmiejskich willi, które niekiedy nieproporcjonalnie wycinają fragmenty krajobrazu. Na znacznie mniejszej od typowej willi powierzchni projektanci zrealizowali program zabudowy, który obejmuje odpowiednio duży salon z przylegającym tarasem zewnętrznym, strych z pokojami dziecięcymi i bawialnią, sypialnię z własną łazienką, ogród z drzewami owocowymi, dwa miejsca garażowe oraz duży warsztat z podnośnikiem samochodowym.
Budynek mieszkalny powstał z połączenia dwóch sąsiadujących ze sobą domów. Jeden z nich przeszedł znaczącą przebudowę na przełomie tysiącleci, drugi jest w stanie ruiny. Projektanci pozbyli się nieodpowiednich nowoczesnych elementów, takich jak duża lukarna z balkonem i plastikowe okna. Podczas budowy za ceglanym podkładem, odkryli oryginalne kamienne mury i małe wartościowe historyczne fragmenty. Projektanci z szacunkiem podeszli do podstawowych kształtów, skali i struktury oryginalnych materiałów. Dostosowali układ wewnętrzny tak, aby budynek był dostępny z dwóch stron – dla pieszych z placu oraz dla samochodów z przeciwnej strony. Duże okno w szczycie fasady dziedzińca jest odpowiedzią na niepowtarzalny widok na wieżę kościoła. Widoki z wnętrza dziedzińców wzbogacają całościową percepcję przestrzeni. Nowo powstałe otwory celowo pozostawiono minimalistyczne, aby stworzyć kontrast z oryginalnymi, tradycyjnie dzielonymi oknami.
