Rezydencja Copas autorstwa meksykańskiej pracowni PPAA została zbudowana na zalesionym zboczu, gdzie architektura została ściśle podporządkowana naturalnemu charakterowi miejsca. Dom wykorzystuje nachylenie terenu, ograniczając ingerencję w istniejący krajobraz i otwierając przestrzenie mieszkalne na korony otaczających drzew. Prosta, surowa forma oraz stonowana paleta materiałów tworzą spokojne tło dla zmieniających się widoków i światła.
Copas Residence
Lokalizacja: Valle de Bravo, State of Mexico, Mexico
Pracowania: PPAA
Zespół projektowy: Pablo Pérez Palacios, Emilio Calvo, Miguel Vargas, Andrés Domínguez, Nancy Estévez, Sergio Delgado, Adán García
Powierzchnia: 964 m2
Zdjęcia: Luis Garvan
Copas Residence
Nietypowy dom znajduje się w Valle de Bravo w Meksyku. Jego układ funkcjonalny został podporządkowany specyfice terenu. Głównym założeniem koncepcji było stworzenie otwartej przestrzeni, która bezpośrednio łączy się z koronami otaczających drzew. To właśnie one nadają projektowi jego charakter, kształtując atmosferę wnętrz oraz otwierające się z domu widoki. Nietypowo rozwiązano relację pomiędzy poszczególnymi strefami – wejście oraz bardziej reprezentacyjne przestrzenie dzienne znajdują się na wyższym poziomie, bezpośrednio wśród koron drzew, podczas gdy sypialnie umieszczono niżej, w spokojniejszej i bardziej prywatnej części domu. Takie odwrócenie typowej organizacji programu pozwoliło jednocześnie wykorzystać naturalny spadek terenu i otworzyć przestrzenie wspólne na otaczający las.
Istotnym elementem projektu było ograniczenie ingerencji w istniejący krajobraz. Podczas realizacji starano się zachować jak największą liczbę drzew, a wycinkę ograniczono do tych niezbędnych dla lokalizacji domu i drogi dojazdowej. Skałę wydobytą podczas wykonywania fundamentów ponownie wykorzystano w projekcie, włączając ją w kompozycję ogrodu zen przy wejściu. Dzięki temu naturalne elementy działki nie zostały potraktowane wyłącznie jako tło dla architektury, lecz stały się integralną częścią jej kompozycji.
Koncepcja domu przywodzi na myśl wspinaczkę górską – w miarę przemieszczania się ku górze stopniowo odsłaniają się coraz bardziej spektakularne widoki. Układ tarasów i platform pozwala na różnorodny kontakt z otaczającą przyrodą.
Architektura domu została utrzymana w oszczędnej, minimalistycznej estetyce, a zastosowane materiały nawiązują kolorystyką do naturalnego otoczenia. Elewacje oparto na betonowych i tynkowanych powierzchniach utrzymanych w stonowanych, szarych tonacjach, które harmonizują z kolorami pni drzew i otaczających skał. Duże przeszklenia zacierają granicę pomiędzy wnętrzem a lasem, pozwalając światłu, zieleni i zmieniającym się widokom stać się integralną częścią architektury.
Podobny język materiałowy zastosowano we wnętrzach, gdzie surowe betonowe powierzchnie zestawiono z drewnem, naturalnymi tkaninami i dywanami. Minimalistyczne wyposażenie podporządkowano architekturze – część mebli, w tym zabudowane siedzisko w salonie, została zintegrowana z betonową strukturą budynku. Przestrzenie dzienne płynnie przechodzą w zewnętrzne tarasy, a ich aranżacja pozostaje oszczędna, dzięki czemu głównym elementem wystroju staje się otaczający las.
