Dom 100 WINDOWS to wielopokoleniowa rezydencja na przedmieściach Hanoi w Wietnamie, zaprojektowana z myślą o trzech gospodarstwach domowych współdzielących jeden budynek. Położony na obszarze przechodzącym dynamiczne przemiany urbanistyczne, obiekt odpowiada na niepewność otoczenia poprzez zastosowanie charakterystycznej, perforowanej podwójnej powłoki, która reguluje dostęp światła, powietrza i widoki, a jednocześnie zapewnia mieszkańcom prywatność. Architektura domu zaprojektowanego przez Inrestudio łączy elastyczność przestrzenną z rozwiązaniami dostosowanymi do gorącego i wilgotnego klimatu. Na parterze budynek otwiera się na zaciszny, otoczony murami ogród, tworząc kameralną przestrzeń do spotkań i wspólnego spędzania czasu.
100 Windows
Lokalizacja: Hanoi, Wietnam
Pracownia: Inrestudio
Główny architekt: Kosuke Nishijima
Zespół projektowy: Nguyen Thi Bich Thao, Nguyen Phuong Thao, Nguyen Phuc Nguyen, Khoa Van Trung
Powierzchnia: 639m²
Zdjęcia: Trieu Chien
100 Windows
100 WINDOWS to dom przeznaczony dla dwóch pokoleń i trzech gospodarstw domowych – pary rodziców oraz rodzin ich dwóch synów. Działka położona jest nad rzeką, na przedmieściach Hanoi, na obszarze, który niegdyś stanowił tereny rolnicze, a obecnie przekształca się w niewielkie miasteczko, gdzie działki mieszkaniowe sąsiadują z halami przeznaczonymi na wynajem. To przestrzeń znajdująca się na pograniczu miasta i wsi, której charakter w nadchodzących dekadach prawdopodobnie ulegnie znaczącym zmianom. Przyjęcie niepewności otoczenia jako długofalowego uwarunkowania projektowego oraz świadome zachowanie wobec niego dystansu stały się podstawą koncepcji budynku.
W przeciwieństwie do gęsto zabudowanych dzielnic miejskich na przedmieściach relacja pomiędzy budynkiem a jego otoczeniem nie jest stała. Takie miejsca wymagają rozwiązań przestrzennych, które pozwalają dostosowywać stopień otwarcia na otoczenie do zmieniających się warunków. W tym projekcie funkcję tę pełni „luźna, podwójna powłoka” otaczająca górne kondygnacje. Jej forma zmienia się w przekroju: w niektórych miejscach przyjmuje postać całkowicie oddzielonej od elewacji drugiej ściany, w innych staje się pojedynczą, pogrubioną przegrodą, w której zintegrowano schowki i dodatkowe funkcje. W gorącym i wilgotnym klimacie Hanoi dwuwarstwowa obudowa budynku pełni również rolę bufora termicznego, ograniczającego oddziaływanie słońca.
Podwójna powłoka została nieregularnie przebita otworami o zróżnicowanych rozmiarach. Dzięki rozmieszczeniu otworów o różnej głębokości i orientacji na wszystkich elewacjach część z nich może nadal zapewniać dostęp światła dziennego, przepływ powietrza i widoki niezależnie od zmian zachodzących w otoczeniu. Kompozycja, która nie opiera się na żadnym pojedynczym otworze, zwiększa odporność budynku na przyszłe przekształcenia. Głębokie otwory, ukształtowane w grubości powłoki, można szeroko otwierać lub zamykać w zależności od codziennych warunków pogodowych, bieżących potrzeb oraz zmieniającego się na przestrzeni lat sposobu życia mieszkańców. Ich nieregularny układ sprawia również, że wewnętrzny podział przestrzeni pozostaje nieczytelny z zewnątrz. Ta niejednoznaczność chroni prywatność mieszkańców budynku, który jest widoczny z dużej odległości.
Na górnych kondygnacjach, wewnątrz podwójnej powłoki, rozmieszczono sypialnie poszczególnych gospodarstw domowych oraz kilka wspólnych przestrzeni, zapewniając im odpowiedni dystans od otoczenia. Komunikacja na każdej kondygnacji tworzy zamkniętą pętlę pozbawioną ślepych zaułków, co ułatwia dostosowanie układu do ewentualnych zmian w strukturze rodziny. Posadzki wykonano z prasowanego bambusa, przyjemnego w dotyku, natomiast sufity pozostawiono w surowym betonie. Materiały dobrano z myślą o trwałości i długotrwałym użytkowaniu w gorącym, wilgotnym klimacie. Elewacje wykończono tynkiem w odcieniu terakoty, nawiązującym kolorystycznie do dachów pokrytych czerwoną dachówką, charakterystycznych dla okolicznej zabudowy.
Parter ma charakter bardziej publiczny i może okresowo przyjmować dużą liczbę gości. Podczas gdy górne kondygnacje pozostają zwrócone ku zmieniającemu się otoczeniu, najniższy poziom otwiera się na otoczony murem ogród. Dzięki ograniczeniu liczby ścian przestrzeń wnętrza płynnie łączy się z ogrodem po całkowitym rozsunięciu dużych drzwi przesuwnych. Zarówno wewnątrz budynku, jak i na zewnątrz zastosowano jednolitą posadzkę z wietnamskiego bazaltu. Ściany biegnące wzdłuż granic działki wykończono ciemnym betonem z widocznym kruszywem, którego faktura łagodzi ich wizualną masywność. W obliczu zmieniającego się otoczenia parter zachowuje spokój i kameralny charakter, chroniony przez otaczające go mury.
