Algorytm wodny to edukatorium stworzone z myślą o współczesnej edukacji ekologicznej, oparte na immersyjnych doświadczeniach oraz technologiach VR i AR. Koncepcja powstała w oparciu o publikacje naukowe i badania wskazujące, że wiedza przyswajana wielozmysłowo, z użyciem narzędzi cyfrowych, jest bardziej angażująca i dzięki temu trwalej zapamiętywana. Projekt odchodzi więc od „suchego” przekazu na rzecz edukacji poprzez doświadczenie przestrzeni. Projekt był tematem pracy dyplomowej Karoliny Jastrzębskiej wykonanej pod kierunkiem dr Eweliny Adam-Wadas na Wydziale Architektury Wnętrz i Scenografii Akademii Sztuki w Szczecinie.
Dyplomy architektury: Algorytm wodny – projekt koncepcyjny obiektu architektonicznego wspierającego edukacje ekologiczną w oparciu o wykorzystanie współczesnych technologii cyfrowych
Autorka: Karolina Jastrzębska
Uczelnia: Akademia Sztuki w Szczecinie
Kierunek: Architektura Wnętrz i Przestrzeń Wirtualna
Nazwa przedmiotu: Pracownia dyplomowa – pracownia wystawiennictwa i nowych technologii w projektowaniu.
Promotor / prowadzący: dr Ewelina Adam-Wadas
Algorytm wodny
Istotnym założeniem projektu było stworzenie obiektu, który może funkcjonować równolegle jako realna przestrzeń wystawowa oraz jej wersja wirtualna (online). Wynika to z faktu, że w wielu regionach świata dostęp do edukacji ekologicznej jest ograniczony z przyczyn finansowych lub geograficznych. Z tego względu ekspozycja może być zwiedzana w czasie rzeczywistym za pomocą gogli VR – z dowolnego miejsca na świecie. Użytkownik porusza się po wystawie, wchodzi w interakcję z otoczeniem, zapoznaje się z treściami, zdjęciami i materiałami multimedialnymi dotyczącymi zanieczyszczenia wód, ze szczególnym uwzględnieniem problemu plastiku.
Projekt nie jest wizją oderwaną od realiów. Rozwiązania przestrzenno-funkcjonalne zostały opracowane z dbałością o spójność, ergonomię i możliwość realizacji: uwzględniono strukturę bryły, system komunikacyjny, podziały stref oraz kierunki doboru materiałów. Mimo ekspresyjnej, dynamicznej formy, obiekt pozostaje w granicach współczesnych możliwości wykonawczych i inżynieryjnych. Całość wpisuje się w nurt architektury doświadczenia oraz projektowania zaangażowanego – jako odpowiedź na potrzebę tworzenia nowoczesnych, multisensorycznych miejsc edukacyjnych.
Budynek został pomyślany nie tylko jako przestrzeń ekspozycyjna, lecz również jako miejsce spotkań i wydarzeń proekologicznych – warsztatów, konferencji, prelekcji czy cyklicznych inicjatyw edukacyjnych. Aby umożliwić organizację takich działań i zapewnić komfort uczestnikom, w programie funkcjonalnym przewidziano część hotelową oraz niewielką restaurację. Strefy te zaprojektowano jako uzupełnienie funkcji edukacyjnej: pozwalają na dłuższy pobyt, integrację i kontynuowanie doświadczenia w mniej formalnym kontekście. Restauracja opiera się na założeniu wykorzystania lokalnych produktów i materiałów, podkreślając ideę odpowiedzialności środowiskowej również w codziennych wyborach i standardzie obsługi gości.
Ważną warstwę projektu stanowią rozwiązania materiałowe o potwierdzonym, ekologicznym charakterze, takie jak Smile Plastics, River Plastic, Tire Waste czy bioaktywny wapień wspierający oczyszczanie powietrza. Są to materiały dostępne na rynku i stosowane w architekturze wnętrz, meblarstwie oraz elementach elewacyjnych. Ich wykorzystanie nie tylko zwiększa prośrodowiskowy wymiar obiektu, ale także wzmacnia jego regeneratywny charakter – budynek staje się aktywnym elementem procesu edukacji i jednocześnie przykładem odpowiedzialnych rozwiązań.
Istotnym elementem ekspozycji są również wizualizacje świata podwodnego prezentowane w technologii AR. Dzięki dedykowanej aplikacji zainstalowanej na smartfonie użytkownik uruchamia aparat i kieruje go na wybrane fragmenty wystawy, aby w podglądzie kamery zobaczyć nałożone na rzeczywistą przestrzeń realistyczne, animowane modele 3D zwierząt morskich i roślinności. Cyfrowe obiekty sprawiają wrażenie obecnych „tu i teraz” – mogą unosić się w otoczeniu, poruszać się i towarzyszyć zwiedzającemu w kolejnych strefach. Rozwiązanie to stanowi etyczną alternatywę dla ekspozycji opartych na żywych organizmach (np. akwariów), pozwalając budować zachwyt i emocjonalną więź z naturą bez jej eksploatacji. W efekcie projekt tworzy środowisko edukacyjne, w którym przestrzeń i technologia wspólnie budują świadomy, angażujący przekaz – to nie tylko architektura, lecz pełne doświadczenie.
