Winnica Quzika, zaprojektowana przez PL-T ARCHITECTURE STUDIO, położona u podnóża śnieżnej góry Dameiyong w Tybecie, łączy naturalną symbiozę z lokalną kulturą, oferując przestrzeń dla turystyki kulturowej i wspierając dochody Tybetańczyków. Zintegrowana z tysiącletnimi solniskami i krajobrazem rzeki Lancang, tworzy unikalną scenę, która szanuje naturę i codzienne życie mieszkańców. Projekt przełamuje granice między przemysłem a społecznością, stając się medium dla wzajemnej równości.
Quzika 1865 Winery Complex
Pracownia: PL-T ARCHITECTURE STUDIO
Lokalizacja: Quzika, Markam County, Tibet
Zdjęcia: wangjianfeng
Źródło: v2com
Quzika 1865 Winery Complex
Winnica znajduje się u podnóża śnieżnej góry Dameiyong, w pobliżu rzeki Lancang, tysiącletnich solnisk i jedynego kościoła katolickiego w Tybecie. Naturalne otoczenie terenu to tarasy górskie rozciągające się w stronę rzeki Lancang, które porośnięte są stuletnimi drzewami orzechowymi i winoroślą. Na terenie przepływają górskie strumienie obok ruin starego młyna wodnego.
Naturalna scena
– W tybetańskich górach należy ukryć się w naturze i budować razem z nią. Można uczyć się o naturze od Tybetańczyków, wyrażając szacunek i cześć dla gór poprzez ukrycie nowych zabudowań. Niech natura sama będzie projektantem, tworząc unikalną scenę naturalną, która będzie w pełni zintegrowana z terenem, tworząc żywą przestrzeń z charakterem, która może powstać tylko tu i teraz – opowiadają chińscy architekci.
Ukryta u podnóża Śnieżnej Góry, winnica wykorzystuje różnice wysokości terenu, optymalizując roboty ziemne. Góra staje się przestrzenią produkcyjną winnicy, wbudowaną w tarasy, dostosowaną do naturalnych form terenu, jednocześnie omijając stare drzewa. Dach przestrzeni produkcyjnej zaprojektowano jako krajobraz wodny, tworzący solnisko. Strumienie naturalnej wody źródlanej ze śnieżnych gór przepływają przez dachy, by ostatecznie połączyć się z rzeką Lancang na dnie doliny. Różna ilość wody roztopowej w różnych porach roku tworzy okresy wysokiego i niskiego stanu wody, nadając budynkowi zupełnie różne oblicza.
Przestrzeń publiczna
Przestrzeń publiczna i ogólnodostępna winnicy składa się z muzeum, restauracji, baru z książkami i centrum recepcyjnego, utworzonych z trzech „skał” rozrzuconych na „solnisku”, ozdobionych drzewami orzechowymi i współgrających z górskimi skałami, odtwarzając naturalną scenę. Materiał zewnętrznych ścian pochodzi z lokalnych kamieni i stanowi kontynuację oryginalnych kamiennych murów na terenie. Kamienne ściany znacząco poprawiają izolacyjność termiczną przestrzeni produkcyjnej, czyniąc konstrukcję ekonomiczną i rozsądną.
Ostatecznie, projekt tworzy poetycką scenę: „solnisko” rozciąga się w dół ku rzece Lancang, a stare drzewo rośnie swobodnie między nadbrzeżnymi skałami. Ponieważ Tybetańczycy często wypasają tu bydło, winnica staje się codzienną przestrzenią aktywności dla mieszkańców. Tak jak przed nową, sztuczną konstrukcją, to miejsce nadal będzie ważne w autentycznym codziennym życiu Tybetańczyków.
Tysiącletnie solniska
Bogate warstwy i struktura oraz gra świateł i cieni tysiącletnich solnisk dostarczyły architektom silnej inspiracji. Przestrzeń architektoniczna została wbudowana w naturalne tarasy wzdłuż doliny rzeki, tworząc strukturę dachów poszczególnych bloków. Pod wpływem światła słonecznego powierzchnia wody na dachu tworzy scenę zmieniających się świateł i cieni, transformacji jasności i ciemności. To niezastąpiony aspekt wizualny nadany przez naturalne elementy otaczającego krajobrazu. Z górą za plecami i rzeką przed sobą, dostosowując się do naturalnego ukształtowania terenu, winnica Quzika staje się łącznikiem między górą a rzeką.
Naturalna symbioza
– Przez tysiąc lat Tybetańczycy, którzy zawsze czcili góry i rzeki, budowali praktyczne solnisko Quzika dla potrzeb życia, wykorzystując rodzimą mądrość – każda jego część jest pragmatyczna, ale efektem jest nowy, inny świat, pełen fantazji. Tysiąc lat później, budując tu sztucznie, powinniśmy być jak Tybetańczycy: prości, pragmatyczni i szanujący góry i rzeki, tworząc mały świat naturalnej symbiozy w lokalny sposób – kontynuują autorzy projektu.
Architekci odwiedzili Tybet wiele razy w ciągu ostatnich lat. Na początku procesu projektowego dokładnie obserwowali codzienne życie, badali i porównywali różne cechy krajobrazu, zjawiska kulturowe, życie Tybetańczyków oraz metody budowy na trasie Sichuan-Tybet i Yunnan-Tybet. W trakcie projektowania architekci zostali głęboko zainspirowani sposobem współistnienia ludzi i natury.
Ostatecznie, koncepcja projektowa i metoda tworzenia winnicy Quzika stały się podsumowaniem i prezentacją idei „naturalnej symbiozy” przez architektów poprzez codzienne interakcje i komunikację z lokalnymi Tybetańczykami. Wraz z tysiącletnimi solniskami winnica stała się małą częścią natury wzdłuż doliny rzeki Lancang.
Przełamywanie granic
Architekci przełamują granice między winnicą a codziennym życiem mieszkańców, w sposób pełen szacunku, otwartości i tolerancji, odpowiednio tworząc naturalną scenę, która jest wysoce zintegrowana z terenem. Jest jednak unikalna – jednocześnie łączy się z oryginalnym krajobrazem, oferując przestrzeń otoczoną górami i rzeką dla codziennych aktywności lokalnych mieszkańców, rozwiązując konflikt między sztucznymi strukturami a naturalnym środowiskiem oraz między terenem produkcyjnym a wspólnym, należącym do ludzi. „Winnica” przekształca się w „medium”, które odzwierciedla wzajemną równość.
Architekci mają nadzieję stworzyć poprzez projekt nowe możliwości dla młodych i starszych mieszkańców tej ziemi.
