Dom gościnny w formie zamkniętej kostki bez widoku na krajobraz. Ignorujący otoczenie, pogodę i sąsiadów zamieszkujących małą chińską wioskę Xiyaotou. Intrygujący projekt pracowni architektonicznej Wutopia Lab mierzy się z problemem przynależności do lokalnej społeczności. Wykorzystuje typowy sposób zabudowy chińskiego dziedzińca do stworzenia nowoczesnej, surrealistycznej formy.
Budynek 3 dla Fortune Art Homestay
Pracownia: Wutopia Lab
Główny Architekt: Yu Ting
Architekt projektu: Mu Zhilin
Zespół projektowy: Shi Difan (stażysta), Mi Kejie
Główny planista Fortune Art Homestay: Zhu Xudong, współzałożyciel E-House
Lokalizacja: wieś Xiyaotou, miasto Zhangjiakou, Hebei, Chiny
Czas realizacji projektu: 2019.3-2021.6
Powierzchnia budynku: 225 m2
Materiały: Cegły, Beton, Farba, Szkło, Blacha stalowa
Zdjęcia: CreatAR Images
Obcy w wiosce Xiyaotou
Pracownia Wutopia Lab zaprojektowała dom gościnny – budynek nr 3 dla Fortune Art Homestay. Ten intrygujący, surrealistyczny budynek został umiejscowiony w małej, tradycyjnej wiosce Xiyaotou w Chinach. Projekt łamie bariery pomiędzy projektowaniem architektonicznym, aranżacją wnętrz, scenografią i instalacją. Projektanci rozważają w nim różne socjologiczne punkty widzenia i relacje pomiędzy tradycyjnymi mieszkańcami wsi a przybywającym do domu gościnnego „obcym”.
W ciągu czterech czy pięciu lat, zanim zaprojektowałem ten budynek, otrzymywałem wiele zaproszeń do wykonania projektów na wsi. Z różnych powodów nie zostały one zrealizowane. Ale to dało mi doświadczenie i czas na rozmyślanie o tym. Patrząc wstecz na te projekty, nie pozbyłem się wpływu regionalizmu, próbując wykorzystać materiały i konstrukcje drewnianej ramy dachu, ubitej ziemi, cegły, betonu i szkła do stworzenia czegoś w rodzaju regionalnej architektury, widzianej oczami architekta jako odpowiedniej dla wsi. Ale te budynki to obcy przebrani za miejscowych.
Mieszkańcy rozpoznają w tych projektach imitację. Tak więc w tym projekcie, w wiosce Xiyaotou skonfrontowałem się z moją tożsamością jako nieznajomego w wiosce. Próbowałem zrozumieć lokalny krajobraz i jego zmianę na przestrzeni lat a także życie jako „obcy” – opowiada architekt Ting Yu założyciel pracowni Wutopia Lab.
Inspiracją dla projektu był obraz Magritte’a „Le Calcul Mental”. Budynek tworzy surrealistyczny element w okolicy, kontrastujący z tradycyjną zabudową wsi.
Idee projektu opierają się na myśleniu antropologicznym. Dawne domostwa w wiosce Xiyaotou były otoczone ciągłymi murami. Projekt jest wzmocnieniem tradycyjnego typu wygrodzenia w tych stronach.
7-metrowy mur wytwarza poczucie pełnej niezależności od otoczenia. Projekt ignoruje lokalne aspekty krajobrazu i pogody. Przy niewielkim budżecie gruba ściana budynku może zapewnić ciepłe mieszkanie zimą i chłodną przestrzeń latem przy minimalnym zużyciu energii elektrycznej zapewniając zarówno ciepło, jak i cień. Pierwowzór tego wnętrza nawiązuje do pomieszczeń klasztornych. Wnętrze ma służyć do głębokiego relaksu przez co prezentuje bardzo prostą aranżację. Wnętrze pozbawione jest widoku na pejzaż, wyposażenia i zegarów. Jedynym sposobem na odgadnięcie pory dnia jest spojrzenie w niebo. Ma to wywoływać poczucie wolności od precyzyjnego pomiaru czasu.
W projekcie pozostawione zostały autentyczne elementy budynku, tworząc kontrast w stosunku do nowoczesnej formy. Do odtworzenia klimatu miejsca i jego historii użyty został efekt szarawej i popękanej farby, której faktura widocznie się odznacza w świetle dziennym.
Zachowany został stary mur i dziedziniec. Związane to jest z oszczędnością w wyburzaniu i transporcie odpadów budowlanych, co jest nieprzyjazną dla środowiska praktyką budowlaną. Z tego powodu rozbiórki zostały ograniczone do minimum.
Każdy pokój zaprojektowany został jako osobny budynek i nie ma połączenia z korytarzem. Wychodząc z pokoju jest się na zewnątrz. To typowy typ zabudowy na chińskim dziedzińcu. Sercem tego budynku jest dziedziniec centralny. Niestety palenisko na środku dziedzińca zostało zlikwidowane ze względu na chińskie przepisy budowlane. Historyczny charakter paleniska jako swoistego centrum domu już nie istnieje, jednak projekt stara się odtworzyć wspólny dziedziniec jako miejsce spotkań.
Dzisiejsza chińska wieś jest niezwykle inkluzywna. Według moich architektów, miejscowi nie tylko akceptują mnie jako „obcego”. Akceptują również prace innych architektów. Zachęcają architektów do projektowania i zmiany krajobrazu wiosek. „Obcy” zaczęli być szybko przyjmowani przez miejscową ludność – dodaje architekt.
