Projekt NIU powstał z ambicją stworzenia współczesnej architektury mieszkalnej – zrównoważonej i przystępnej cenowo. Standaryzacja procesu budowy pozwoliła skrócić czas realizacji i ograniczyć koszty, przy jednoczesnym zachowaniu wysokiej jakości wykonania oraz precyzji. Minimalistyczna, prosta bryła charakterystyczna dla projektów hiszpańskiej pracowni Fran Silvestre Arquitectos powstała w konstrukcji lekkiej, opartej na stalowym szkielecie, z wieloma nowoczesnymi rozwiązaniami sprzyjającymi efektywności energetycznej.
NIU N320 House
Lokalizacja: Campolivar, Walencja, Hiszpania
Pracownia: Fran Silvestre Arquitectos
Zespół projektowy: Fran Silvestre, Andrés Alfaro, Maria Masià, Pablo Camarasa, Ricardo Candela, Estefanía Soriano, Sevak Asatrián, Carlos Lucas, Susana León, Javi Herrero, Facundo Castro, Anna Alfanjarín, Laura Bueno, Toni Cremades, David Cirocchi, Neus Roso, Nuria Doménech, Andrea Raga, Olga Martín, Víctor González, Pepe Llop, Laura Palacio, Carlos Pérez, Claudia Escorcia, Diana Murcia, Alejandra Pla, Carlos Ferrer, Daniel Fenollosa, Andrés Marín, Álvaro Navarro, Diana Chilingaryan, María Barberá, Yamiley Marrero, Carlos Peñalver, Silvia Cerveró, Mateo Esteban, Sandra Sanchis, Llucia Palmer, Elia Arnau, Mar Llopis, Ana de Pablo, Sara Atienza, Valeria Fernandini, Soraya Ramírez, Javier Verdejo, José María Ibañez, Dalia Alba, Javier Selfa, Gemma Aparicio,
Architekt techniczny: Enrique Alario
Deweloper / wykonawca: NIU Architectural
Zdjęcia: Jesús Orrico, Fernando Guerra
NIU N320 House
Dom został rozplanowany na dwóch kondygnacjach z czytelnym i funkcjonalnym układem. Parter mieści strefę dzienną, natomiast piętro przeznaczono na bardziej prywatne pomieszczenia. Pomiędzy nimi znajduje się kompaktowy trzon komunikacyjno-instalacyjny, który porządkuje program funkcjonalny i organizuje sekwencję przestrzeni, optymalizując zarówno układ wnętrz, jak i efektywność procesu budowy.
Architekci z biura Fran Silvestre Arquitectos postrzegają systematyzację jako lekką metodę budowania, w której wyraźnie rozdzielono funkcję konstrukcyjną od izolacji termicznej. Projekt opiera się na stalowym szkielecie i wysokowydajnych, lekkich materiałach izolacyjnych. To nawiązanie do słynnego pytania amerykańskiego architekta i konstruktora Buckminstera Fullera skierowanego do innego uznanego brytyjskiego architekta: „Ile waży pański budynek, panie Foster?”. Być może właśnie ograniczenie ciężaru architektury jest jednym z najskuteczniejszych sposobów na uczynienie jej naprawdę zrównoważonej. Skorupę budynku zaprojektowano jako elewację wentylowaną, natomiast wszystkie wnętrza wykończono drewnem.
Budynek zaprojektowano o orientacji w osi północ–południe, co sprzyja efektywnej naturalnej wentylacji i optymalnym uwarunkowaniom bioklimatycznym. Takie rozwiązanie w sposób pasywny poprawia komfort użytkowników oraz ogranicza zapotrzebowanie na energię przez cały rok.
Pergola nad tarasem umożliwia przenikanie promieni słonecznych zimą, jednocześnie zapewniając skuteczne zacienienie latem. Powstające w ten sposób przestrzenie pośrednie zacierają granice między wnętrzem a otoczeniem, powiększając funkcjonalną powierzchnię domu i tworząc nowe możliwości użytkowania stref zewnętrznych. Dzięki wentylowanej przestrzeni podpodłogowej i recyrkulacji powietrza system posadzkowy stanowi współczesną interpretację rzymskiego hypokaustum, zamieniając podłogę w powierzchnię, która – w zależności od pory roku – wspomaga zarówno ogrzewanie, jak i chłodzenie budynku. Jednocześnie pełni funkcję pasywnego systemu odzysku energii cieplnej, poprawiając efektywność energetyczną obiektu i zmniejszając zapotrzebowanie na ogrzewanie oraz klimatyzację. Rozwiązania ekologiczne uzupełnia system odzysku wody, wykorzystujący skropliny powstające podczas pracy urządzeń klimatyzacyjnych. Zebrana woda zasila pomieszczenia mokre oraz służy do nawadniania ogrodu, ograniczając zużycie wody pitnej i integrując poszczególne systemy budynku w bardziej efektywny obieg gospodarowania zasobami.
