Projekt domu  pod Wrocławiem jest współczesną interpretacją parterowego pawilonu zanurzonego w leśnej polanie. Budynek autorstwa MUS Architects został pomyślany jako spokojna, horyzontalna bryła, która nie dominuje nad krajobrazem, lecz wchodzi z nim w równorzędny dialog. Punktem wyjścia była potrzeba stworzenia domu o wyrazistej tożsamości, a jednocześnie maksymalnie zintegrowanego z otaczającym lasem oraz codzienną rutyną jego mieszkańców. Architekturę domu kształtuje połączenie minimalizmu inspirowanego Japonią z funkcjonalnością i ciepłem charakterystycznym dla skandynawskich wnętrz.

Pracownia Taller Di Frenna Arquitectos zrealizowała własną siedzibę projektową w Colimie w Meksyku. Budynek pomyślany został jednocześnie jako miejsce pracy i przestrzeń kreatywna…

Red Box, projektu pracowni Mix Architecture, to obiekt wystawowy wykonany w całości z czerwonego betonu. Kolor „czerwony” jest tu odpowiedzią na kontekst miejsca – i niesie ze sobą trzy różne znaczenia – nawiązuje do historii, czerwonej cegły dawnego fabrycznego otoczenia oraz Czerwonej Góry i charakterystycznego odcienia gleby, której składnikiem jest hematyt – ten sam pierwiastek, który nadaje czerwony kolor betonowi.

Kluczową ideą projektu pracowni Mário Alves Arquitetura było stworzenie dwóch odrębnych brył, które ze względu na różną funkcję przyjęły odmienne proporcje i formy. Wymóg rozwiązania całego programu na jednym poziomie sprawił, że przestrzeń zielona stała się integralną częścią kompozycji i funkcjonowania domu. Bryły domu w Ílhavo zostały usytuowane na działce w taki sposób, aby maksymalnie wykorzystać nasłonecznienie, jednocześnie wchodzić w dialog z otoczeniem i z pozostawioną na działce zielenią.

Smiljan Radić Clarke, chilijski architekt z Santiago, został ogłoszony 55. laureatem Nagrody Pritzkera – uznawanej za najbardziej prestiżowe wyróżnienie w dziedzinie architektury, często nazywanej „Noblem architektury”. Smiljan Radić Clarke odrzuca powtarzalny język architektoniczny, traktując każde zadanie jako unikalny proces oparty na eksperymentach materiałowych, lokalnych uwarunkowaniach, przemyślanych rozwiązaniach technicznych ukrytych często pod ascetyczną formą oraz unikalnej relacji z człowiekiem, przemijaniem, światłem i dźwiękiem.

Dom 720 stopni w Meksyku wyrasta z centralnego patio i z różnych sposobów, w jakie świat wewnętrzny i zewnętrzny mogą ze sobą współgrać. Pomyślany został jako słoneczny zegar, który rejestruje upływ czasu. Nietypowy budynek jest w istocie wieloma domami jednocześnie – w ciągu dnia otwiera się na krajobraz – kadruje górę i wulkan, eksponuje różnorodne widoki wzdłuż zewnętrznego okręgu, nocą zamyka się do wewnątrz, skupiając życie wokół okrągłego dziedzińca.

Projekt pracowni ZOOCO obejmował przebudowę domu w zabudowie bliźniaczej w Madrycie. Budynek potrzebował przede wszystkim światła i lepszej komunikacji. Architekci zaprojektowali wewnętrzne atrium doświetlające przestrzeń mieszkalną, a kolorystykę wnętrza tworzy minimalistyczne zestawienie bieli i drewna.

Żadna inna sztuka nie potrafi zatrzymać przemijania tak skutecznie jak fotografia. Kluczowym elementem aparatu jest obiektyw. Właśnie ta idea leży u podstaw koncepcji muzeum P-SeMA – Photography Seoul Museum of Art. Forma odsłania funkcję: obracająca się struktura symbolizuje obiektyw i staje się portalem między światłem a ciemnością.

Muzeum w Ordos wydaje się jednocześnie przybyszem z obcej planety, który wylądował na pustyni, jak i czymś, co od zawsze tu istniało. Z wyniesionej ponad okolicę, przypominającej wydmę miejskiej plaży budynek odsłania wnętrze pełne naturalistycznych form, skąpane w naturalnym świetle. Powstaje w ten sposób architektura ponadczasowa – pośrodku nowoczesnego miasta ruin z wieloma niedokończonymi inwestycjami i niezamieszkanymi osiedlami.

Dom na wybrzeżu São Miguel powstał z niecodziennego połączenia – bogatego doświadczenia życiowego i odwagi, by zacząć wszystko od nowa. Małżeństwo po osiemdziesiątce postanowiło wybudować nowy dom. Architektura autorstwa studia SO Arquitetura & Design rozgrywa się na jednym poziomie – jest prosta, przejrzysta, realizowana z myślą o spokojnym, funkcjonalnym codziennym życiu. Nad przeszklonymi fasadami rozciąga się masywna, betonowa płyta, która jednocześnie chroni i otwiera wnętrze na ogród oraz otaczający krajobraz.

Ten wielopokoleniowy dom został usytuowany w lesie, na pochyłej działce z widokiem na niewielkie jezioro. Od samego początku inwestorzy, projektanci i wykonawca podzielali tę samą wizję: stworzyć dom w ludzkiej skali, który harmonijnie wtapia się w otoczenie, jest efektywny energetycznie, komfortowy i trwały, a przy tym unika zbędnych gestów i efekciarstwa.

Wioska Kosocicka to osiedle na południu Krakowa zaprojektowane z myślą o potrzebach, które zmieniają się na kolejnych etapach życia. Budynki zaprojektowane przez pracownię Superhelix zostały ustawione w różnych relacjach względem siebie i otoczenia. Zamiast jednego, powtarzalnego układu pojawia się zestaw zmiennych perspektyw, domy na przemian zasłaniają i odsłaniają zieleń, a przestrzeń ma bardziej ludzki rytm. Taki układ pozwolił też lepiej wpasować budynki między istniejące drzewa.